دعوایی که بین حافظ و صائب و شهریار بر سر "آن ترک شیرازی" اتفاق افتاده:
 

 به قول حضرت حافظ:

 اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
 به خال هندو اش بخشم سمرقند و بخارا را
 
 و صائب در جواب می گوید:
 هر آنکس چیز می بخشد، ز جان خویش می بخشد
 نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را
 
 اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
 به خال هندو اش بخشم سر و دست و تن و پا را
 
 و شهریار در جواب می گوید:
 هر آنکس چیز می بخشد بسان مرد می بخشد
 نه چون صائب که می بخشد سر و دست و تن و پا را

 سر و دست و تن و پا را به خاک گور می بخشند
 نه بر آن ترک شیرازی که برده جمله دلها را

 اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
 به خال هندو اش بخشم تمام روح و اجزا را
 
 و دوستی گوید:
 هر آن کس چیز می بخشد، به زعم خویش می بخشد
 یکی شهر و یکی جسم و یکی هم روح و اجزا را

 کسی چون من ندارد هیچ در دنیا و در عقبا
 نگوید حرف مفتی چون ندارد تاب اجرا را

 پی نوشت: این شعر را دوستی برایم ایمیل کرده بود....نه آن دوستی که تاب اجرا را نداره هااا، یکی دیگه!

پی نوشت ۲ : اگر برای شما تکراری است و این را هم مثل آن شعر رستم صد سال پیش دیده اید، خوش به حالتان! اصل کار منم(!) که برام تازگی داشت.

پی نوشت ۳: هلا! ای دوستان هنرمند و با ذوق و اهل شعر و ساکن بلاگستان رودرواسی نکنید یه وخ ها. هر جور که دوست دارید شعر را تغییر یا ادامه بدهید.

من هم چراغها را خاموش می کنم:  خانمها....آقایان بشتابید! که همین شنبه 8 فروردین به مناسبت   Earth Hour قرار است از ساعت 20:30 الی 21:30  تمام چراغها در بیش از 4000 شهر دنیا خاموش نگه داشته شوند.

هر کجای دنیا که هستید شنبه به وقت محلی ِ خودتان از هشت و نیم تا نه و نیم شب به این همبستگی جهانی بپیوندید. چراغهای ماشین منظورم نیستا!

برای این که حوصله تان سر نرود در پرتو نور شمع "اگر آن ترک شیرازی..." بنویسید و بعد از نه و نیم شب برای من صدها بلکتم دهها کامنت بفرستید!

این حرکت سمبلیک دو سال ِ پیش از استرالیا شروع شد که به منظور صرفه جوئی در مصرف برق و بهداشت محیط زیست است. استرالیا که می دونید کجاست؟ همون جائی که آن یکی ترک شیرازی ام، نسرین ِ گل، خانه دارد.