از شما دوستان عزیزم چه پنهان دو سه تا پست نیمه کاره دارم که احتیاج به ویرایش دارند ولی فعلاً حوصله اش نیست, یعنی حوصله دارم ها ولی این مسابقات المپیک وقت و حواس برای آدم نمیگذارند.

قبل از شروع بازیها عهد کرده بودم که فقط شنا, ژیمناستیک, قایقرانی, دو و میدانی, دوچرخه سواری, پرتاب نیزه و دیسک, پرش با اسب, والیبال ساحلی, والیبال معمولی, بستکبال, تنیس, پینگ پنگ, واترپلو و ...را ببینم ولی وقتی شروع شد دیدم حتی از بیس بال و وزنه برداری هم نمیتوانم بگذرم. 

دیشب مصاحبه ای از  Michael Phelps و مادرش دیدم. عجب خنده ی معصومانه ای دارد این پسر ۲۳ ساله با سایز کفش ۵۰ و برنده ی ۸ مدال طلا, از زحمات مادرش تشکر کرد که خلاصه ی حرفهاش یه چیزی در مایه های نوکرتیم و اینا بود و قول داد وقتی برگشت خونه شون چمن های حیاطشون را بزنه و مادرش هم گفت رووله مایکل, نوش ِ جونت اون روزی ۱۲۰۰۰ کالری که به بدنت زدی ولی ننه اینهمه نیشت را باز نکن و همه ی حواست را نده به عکس گرفتن و امضا دادن... بده ببینم عیار این طلاها بالاست... نکنه بهت انداخته باشن. 

حالا که محیط خارجکی شد این را هم ببینید تا بگویم داستانش چیست.

پی نوشت: این چینی ها دارند معجزه می کنند...جداً تحسین برانگیز هستند با ۴۳ مدال طلا و مجموع ِ مدالهاشون که به ۷۶ رسیده هیچ بعید نیست مقام اول را از امریکاییها بگیرند. 

پدر و مادر یکی از دوستانم از ایران آمده بودند و چند روزی سعادت پذیرایی شان را داشتم. هر دو بسیار دوست داشتنی هستند، از آن دسته آدمهایی که از مصاحبتشان هرگز سیر نمی شوم. حاج خانم عاشق فروشگاه رفتن بود و از این که یک چیزی را بخرد و ده بار ببرد عوض کند و هر بار دخترکان یا پسرکان ِ همیشه خندان ِ فروشگاهها با مهربانی تمام همراهیش کنند، سر از پا نمی شناخت و این کار ما شده بود که صبح می رفتیم و خرید می کرد و در آنجا صد باری نظر مرا میخواست، می آمدیم خانه و....

- خاتون جان میگما این بلوزه توی مغازه مشکی نبود؟!

- نه عزیز، آنجا هم بنفش بود.

- پس چرا الان که می پوشم انگار این حلقه آستینش یه خرده تنگ تره؟!

- ....!  

- خاتون جان واقعاً باعث شرمندگی، میگما نمیدونم چرا مدل یقه ی این بلوز به دلم نمی شینه...اگه زحمت نیست میشه فردا بریم...

زحمتی نبود فردا می رفتیم پس اش می دادیم و در آنجا حاج خانم به این نتیجه می رسید که اصولاً بلوز خریدن کار درستی نیست چون بعد باید دنبال دامنی متناسب با آن هم باشد ولی پیرهن...

حاج آقا اما در نخ خرید نبود و مات و متحیر ِ نظم و ترتیبی بود که در همه جا می دید.

- ببین خاتون جان، به این میگن شعور اجتماعی داشتن. این مردمی که اینطور قانون را رعایت می کنند معلومه که کشورشان پیشرفت میکنه... ما ایرانیها لیاقت پیشرفت نداریم و هر چی به سرمون میاد حقمونه.

- حاج آقا جان، با تمام ارادتی که به شما دارم ولی یکی از حرفهایی که به شدت از آن متنفرم همین بود که شما الان گفتید" ما ایرانیها حقمونه"... قربانتان بروم همین مردم با شعور را دیدید که وقتی آن مصیبت (توفان کاترینا) به سرشان آمد چطور فروشگاهها را غارت کردند که حرف من بر سر آن نیست، غرض این که وقتی پای مرگ و زندگی در کار باشد مردم هم فاتحه ی اخلاقیات را می خوانند.

از این گذشته مگر این همه ایرانی در کشورهای مختلف از جمله همین امریکا، زندگی نمی کنند چرا به جز مواردی بسیار نادر و تک و توک، همگی قانون را رعایت می کنند. چرا توی هیچ صفی نمی زنند. چرا هنگام تصادف با هم دست به یقه نمی شوند. چرا  صدای موزیکشان را بعد از ساعت ده شب بالا نمی برند؟!

حاج آقا شاید برایتان جالب باشد که حریم خصوصی افراد تا آنجا رعایت می شود که اگر زن به دکتری مراجعه کرد حالا شما بگو برای سرماخوردگی، دوست پسر یا شوهرش و به طور کلی هیچکس حق داشتن هیچ اطلاعاتی در مورد او را ندارد مگر این که زن، فرمی را امضا کرده باشد که در آن به شخص یا اشخاصی چنین اجازه ای را داده باشد و اینها همه به صورت قانون مصوبه وجود دارد و اجرا می شود. این حفظ حریم شخصی در مورد مرد هم هست. هیچ زنی به خودش اجازه نمیدهد که برود باشگاه ورزشی شوهرش و بپرسد شوهر من امروز اینجا بود؟ با چه کسی آمده بود؟ چند ساعت اینجا بود؟ البته که او را دستبند نمی زنند ولی محترمانه به او می گویند متاسفانه باید از شما خواهش کنیم از اینجا بروید. همین. 

پس وقتی در جایی قانون باشد و برای همه یکسان عمل کند، مردم ملزم به اجرای آن هستند و این اجرای دایمی قانون در زندگی روزمره چنان در خلق و خوی آدمی تاثیر می گذارد که خیلی از کارها را که به لحاظ قانونی خلاف نیستند ( فضولیهای شخصی) هم منع اخلاقی پیدا می کنند که بر فرض من ِ ایرانی هم وقتی ده تا ماشین در پارکینگ همسایه ام می بینم بی تفاوت رد میشوم و حتی در ذهنم نمی پرسم اینجا چه خبره؟ اینها از کجا این همه پول می آورند که هر هفته پارتی راه می اندازند و...  

- حاجی بس کن ترا خدا...خاتون جان، میگما به نظر تو این پیرهن قرمزه برای من جلف نیست؟!

سه شَنبدا نوشتم: جان من یک سری به  اینجا بزنید تا بفهمید من چه ها که نکشیدم این چند روز.

من از دوران ِ طفولیت شاید هم قبل از اختراع ماشین، عاشق رانندگی بودم. وقتی به امریکا آمدیم هی به حاجی( شوهر سابقم) می گفتم من چه جوری تصدیق ِ اینجا را بگیرم، هی می گفت ای بابا... رانندگی در امریکا راحتترین کارهاست. این که چه جوری خودم اقدام کردم و تصدیق رانندگی گرفتم داستانش مفصل است و در این مقال نمی گنجد، به هر حال بعد از گرفتن گواهینامه در یک کلاس زبان اسم نوشتم. کلاسی که میرفتم راهش خیلی دور بود و من به خاطر وحشتی که از اتوبانهای اینجا داشتم از داخل شهر می رفتم و یکبار شمردم درست ۳۴ تا چراغ راهنمایی سر راهم بود...بیخود نبود که بدون ِ ترافیک یک ساعت و نیم در راه بودم.

یک روز با ماریو که همکلاسی م بود و از اهالی السالوادُر، حرف میزدم و فهمیدم که ماشین ندارد و با اتوبوس به کلاس می آید و برای همین است که همیشه دیر میرسد. نه که خیلی هم ماهر بودم تعارفش کردم که اگر دوست دارد صبحها او را بردارم، تشکر کرد و معلوم شد هم مسیر نیستیم و گفت که اگر به جای آن مسیر طولانی از اتوبان رفت و آمد کنم بیشتر از بیست دقیقه توی راه نخواهم بود. 

با تشویقهای ماریو و آن همه اُکی اُکی که گفته بودم توی رودرواسی گیر کردم. ظهر که آمدم توی پارکینگ یک آقای امریکایی خیلی شیک و پیک ِ سامسونت به دستی را دیدم که به سمت ماشین ش میرفت. رفتم جلو و سلام دادم و گفتم ببخشید میشه من شما را تعقیب کنم؟! نفهمیدم چرا ترسید(!) ولی برایش توضیح دادم جریان چیست و با اکراه قبول کرد. نشست توی ماشین ش و هنوز صد متر هم نرفته بودیم که بی مار ِفت، پا گذاشت روی گاز و بی ما، رفت. ای خدا حالا چکار کنم؟ گریه ام گرفته بود. تو به تقصیر خود افتادی از این در محروم....از چه مینالی و فریاد که را میداری. این مسیر همیشگی م که نبود و من فقط همان را بلد بودم. یاد ماریو افتادم و این که گفته بود از همین خیابان کالج، دومین چراغ را که رد کنی همانجا ورودی اتوبان است و خلاص. حالا ببینید من چقدر یواش دارم رانندگی می کنم که بعد از نوشتن دو پاراگراف هنوز به چراغ دوم نرسیده ام.

جانم که شما باشید بعد از رد کردن چراغ دوم که پیچیدم توی ورودی اتوبان، قلبم از حرکت ایستاد. آن ورودی با یک سرازیری ِ تند به اتوبان وصل میشد و من همانجا یعنی درست بالای آن سراشیبی ترمز کردم. صد تا ماشین پشت سرم بوق میزدند و از توی آینه راننده های بی ادب را می دیدم که به جای دلسوزی، آن انگشت ِ(!) میراث مانده شان را نشانم می دهند. آدم که نبودند تا بدانند برای من پایین رفتن از آن سراشیبی، حکم سقوط در ته ِ دره های جاده هراز را دارد.

اینقدر خیر ندیده ها هولم کردند که بعد از ده دقیقه راه افتادم، وارد سطح ِ هموار که شدم انگار دنیا را به من دادند و فکر کردم که با چه آب و تابی برای حاجی تعریف کنم و فکری خبیثانه هم به ذهنم رسید که این پیروزی بزرگ را به اسم خودم در تاریخ ثبت کنم و بهتر است که هیچ اسمی از ماریو نبرم تا حاجی ش از اینهمه هوش و استعداد و شهامت ِ من، پس بیفتد. غرق این افکار بودم که چشمم به تابلویی افتاد و خوشی م تبدیل به ناخوشی شد. تصور کنید شما از تهران در بیایید به قصد شمال و بعد از چند ساعت روی تابلویی بخوانید به استان خوزستان خوش آمدید! چه حالی می شوید؟! من هم همان حال شدم.

از گم شدنم خیلی ناراحت نبودم بلکه از عکس العمل حاجی، و این که اگر بفهمد تا قیام ِ قیامت مسخره ام می کند بدجوری پریشان شده بودم. در اتوبانی با پنج لاین که سرعت مجاز شصت و پنج مایل در ساعت بود و ملت بالای هشتاد می رفتند من در منتها الیه خط ِ سمت ِ راست با سی مایل در ساعت رانندگی می کردم، همین طور دلی دلی میرفتم تا این که در کنار جاده یک وانت دیدم که صاحب آن ظاهراً مشغول تعمیرش بود. نگه داشتم و به او گفتم فکر می کنم گم شده ام، پرسید کجا باید میرفتی؟ وقتی بهش گفتم لبخندی زد و گفت فکر نکن که گم شده ای... یقین بدان که گم شده ای، تو حدود دویست مایل خلاف ِ جهت آمده ای. شروع کرد به راهنمایی کردن و نمیدانم از کجا(!) فهمید که با یک آی کیو طرف است و دیگر توضیح نداد و گفت اگر چند دقیقه منتظر بمانی کارم تمام میشود و بعد میروم توی اتوبان و تو هم دنبال من بیا...اما حواست باشد یک جایی برایت راهنما میزنم که یعنی از اینجا برو بیرون، بعد از آن دنبال من نیایی هاااا چون من باید مستقیم بروم و برگردم به همین مسیری که الان درش هستیم.

طفلک برای رعایت حال من، سرعتش را بیشتر از سی مایل نمیکرد و من چنان فرمان را گرفته بودم که گویی رمز گم نشدن، در هر چه محکمتر چسبیدن ِ فرمان بود... رسیدم به خانه و بلافاصله آن همه دلهره و تشویش فراموشم شد اما انسانیت ِ استیو، هرگز.

پی نوشت: ماریو گفته بود بعد از دومین چراغ سمت چپ و من چون به چپ و راست اعتقاد ندارم در ضمن در سمت ِ راست خیابون بودم... به راست رفتم.

---------------- 

متنی که در بالا خواندید کامنتی خصوصی بود از دوستی به نام رضا که در رابطه با پست قبلی(منم بازی...) فرستاده بود. اگر در این کامنت رضا از خودش یا شخص دیگری حرف زده بود آنرا علنی نمیکردم ولی چون در مورد من است پس اشکالی ندارد، دارد؟!

برای این که حرفهای من طولانی نشود کامنت رضا را در مراحل مختلف جواب میدهم، آنها که با آبی نوشته شده جوابهای من است:

- به نظر میاد از چیز خاصی خوشتون یا بدتون نمیاد چقدر خوبه که ادم ذهنش خالی باشه

- رضا جان، مگر می شود آدم زنده از چیز خاصی خوشش یا بدش نیاید؟! من بخشی از علایقم را در همان پست نوشته بودم البته فراموش کردم بگویم دوست دارم رنگ چای را ببینم پس بهتره در استکان یا لیوان باشد و قهوه را در فنجان دوست دارم طوری که رنگش دیده نشود و از غذاهای تند ِ مکزیکی خوشم می آید... ولی این که ذهنم خالی باشد، راستش نمیدانم مرز ِ ذهن ِ خالی و پُر کجاست؟!

- حتما با من موافقی اینکه آدم خودش را به سرزمینهای آزاد برسونه احتمالاٌ باعث میشه تعریفش از خوبی و بدی عوض بشه هر چند این مفاهیم هم شاید در طبقه ای از اخلاق جای داشته باشند و بشه آنها را نسبی دانست

- رضای عزیز باید بگویم با تو موافق نیستم چون سرزمینهای آزاد در تعریف آدم از خوبی و بدی تاثیری آنچنانی ندارند و من تعریف خوبی و بدی را در اینجا یاد نگرفته ام. حتماً تو هم میدانی که مهمترین بخش شخصیت ِ هر کسی، در محیط خانواده شکل می گیرد و در مراحل بعدی ِ زندگی در مدرسه و محیطهای گوناگون کمی( تاکید می کنم کمی) تغییر می کند. من هرگز زیر بار نمیروم وقتی که می گویند فلانی رفت بهمان کشور و عوض شد و یا تبدیل به آدم دیگری شد. با قاطعیت می گویم که چنین چیزی امکان ندارد. برای مثال یک فرد دست و دلباز در ایران وقتی به خارج از ایران مهاجرت کند خسیس نمی شود و یا بالعکس. کسی که به عمرش در ایران کتاب نخوانده در امریکا اهل مطالعه نمی شود و یا بالعکس. آنکه در ایران کارش کلاهبرداری و حقه بازی بوده اگر ساکن آلمان شد تبدیل به آدم صاف و صادقی نمیشود بلکه سعی می کند راههای غارت و چپاولش را با شرایط آلمان مطابقت بدهد. کسی که در ایران مهربان است در کشوری دیگر به سنگ تبدیل نمی شود.

من هم هر چه هستم همانم که در ایران بوده ام با این تفاوت که مجبورم صبح تا شب انگلیسی حرف بزنم و بد نیست بگویم که هیچ لذتی را بالاتر از دیدن یک فیلم خوب در سینما و به زبان انگلیسی نمیدانم و همین حس ِ خوب را به هنگام دیدن سریال یا فیلمهای خوب ایرانی هم دارم بدون اینکه دچار تناقص( Paradox ) شوم.

- ولی دوست داشتم به نیازهای اساس وجودی انسان اشاره ای میکردی و یا در بخش دوم تنفرت را اعلام میکردی.

- در اینمورد حق با توست، میدانم که در بخش تنفرهایم کلی گویی کرده بودم( راستش از کشف اون "ت" ها جَو گیر شده بودم)! گفته بودم از کلمه ی تنفر کمتر استفاده می کنم چرا که به نظر من به کار بردن ِ بیجا و بی مورد ِ کلمات ِ مهمی همچون تنفر از قدرت و زشتی اش کم می کند. برای مثال من اگر یک نوع رنگ یا غذایی را دوست ندارم این صرفاً خوش نیامدن است و دلیلی ندارد بگویم از فلان غذا یا رنگ متنفرم. اگر یک هنرپیشه یا خواننده ای را دوست ندارم، این حس من تنفر نیست فقط دوست نداشتن است.

اما وقتی که صحبت از جنگ می شود آنجاست که نمیتوانم بگویم من از جنگ خوشم نمیاید یا فقر را دوست ندارم. تنفر را نگه میدارم برای این جور جاها که بگویم من از جنگ متنفرم، از فقر نفرت دارم، از آن تفکر ِ پوسیده ای که باعث می شود پدری، دخترش را سنگسار کند متنفرم. من از قانون اعدام متنفرم چون همیشه امکان ِ این هست که تمامی آن شواهد و مدارک جعلی باشد و شخص بی گناهی کشته شود و از هر کسی که باعث وحشت و آزار بچه ها شود و از رنج ِ آنها سرخوش... تا سر حد مرگ نفرت دارم. 

- به نظر میاد دنیا را جای خوبی میدانی و ملالی نیست جز دوری شما

- اینرا هم درست حدس زده ای ولی باور کن که تقصیر من نیست. تقصیر آن پدری است که با رفتارهای انسانی و خوبش، به ما یاد داد انسانها را برای آنچه که هستند دوست بداریم و برایشان احترام قایل شویم نه برای آنچه که دارند. پدرم می گفت هرگز از مردم توقع نداشته باشید، اگر برایتان کاری کردند فکر نکنید وظیفه شان بوده... سپاسگزار باشید و قدر بدانید و اگر هم کاری نکردند طلبکار نباشید.

این شد که من دنیا را جای خوبی میدانم و ملالی ندارم جز دوری ِ آن نازنین پدر. البته خواهر و برادرانم هم بی تقصیر نیستند که عشق ِ به موسیقی، کتاب، فیلم و تاتر را با جان من آمیختند و در این گذر پی بردم ره ِ بادیه رفتن به از نشستن باطل است و اگر قادر به برقراری صلح در جهان نیستم چرا به ترویج عشق و دوستی در حد توانم نپردازم؟! وقتی دوستی برایم کاری را انجام میدهد بدون اینکه از او تقاضایی کرده باشم چرا آن را همه جا، جار نزنم... و اگر مریض بودم و او نتوانست به عیادتم بیاید دنیا را روی سرم نگذارم و او را بی معرفت خطاب نکنم. اگر یکی گفت شما ایرانیها تروریست هستید، به جای اینکه قمه برایش بکشم به حرفهایش گوش بدهم تا دلایلش را بدانم و بعد در کمال آرامش حقایق را (تا جایی که آگاهی دارم) برایش توضیح بدهم و قضاوت را به عهده خودش بگذارم.

- قربونت اگه از من بپرسی احتمالاٌ ترا میبرم به یه وادی دیگر چیزهایی که شده دغدغه ی وجودی من از هستی بگیر تا هستنده ها

- رضا جان من دقیقاً نمیدانم منظور تو از این یک وادی دیگر کجاست و دغدغه ی وجودی تو چیست؟ بگو تا بدانم. 

- حتماً فضولی مرا می بخشی ولی به کجا داری نگاه می کنی من و ما را می بینی اون پسر و دختر بچه را چطور

- من این حرفهای ترا فضولی نمیدانم... یک اظهار نظر صادقانه است فقط ایکاش کمی بیشتر توضیح میدادی چون من نمیدانم از کدام پسر و دختر بچه صحبت می کنی؟

- نه اینکه اعتراضی باشه نه، من باهاش راحت نیستم

گاهی دلت را به من بسپار 

- رضا جان، منتظر میمانم تا بیایی و بیشتر برایم بگویی.

پی نوشت: رضا جان... از تو بابت پابلیش شدن این کامنتت معذرت میخواهم راستش فکر کردم که این کامنت تو شاید دلیل خوبی شود برای باز شدن یک سری بحثهایی که میتواند برای همه مفید باشد. چنانچه راحت نیستی نظرت در معرض دید باشد برایم خصوصی بنویس( پابلیش نخواهد شد) و یا برایم ایمیل بده...آدرس در همین صفحه ی وبلاگم است.

در این خاک در این مزرعه ی پاک     بجز مهر بجز عشق دگر بذر نکاریم

از چیزهایی که خوشم میاد اون چیزهایی هستند که تقریبا همه خوششون میاد: زندگی در طبیعت، بوی بهار نارنج، راه رفتن زیر باران ترجیحاً با چترهای بسته به قول سهراب سپهری عزیز، آتش افروختن در کوهستان و طلوع و غروب خورشید را در کنار دریا دیدن و ...بطور اخص اما:

- نون و پنیر و چای شیرین را دوست دارم و کباب دنده ی کرمانشاه( کرمانشاهی های خوش سلیقه میدونن من چی میگم)! آهان راستی...چای فقط چای تازه دم...عطر چای کال را عجیب دوست دارم.

- کتاب خواندن را دوست دارم و اینترنت را. شعر را دوست دارم و اشعار شاملوی نازنین را با صدای زیبای خودش.

 - مردم را دوست دارم، زن و مرد، پیر و جوان و بچه، ایرانی و غیر ایرانی برایم فرقی نداره از مصاحبت و همدمی با هر کدام لذت می برم، چه زیبا گفته  زنده یاد سیاوش کسرایی: در غم ِ انسان نشستن....پا به پای ِ شادمانی های مردُم پای کوبیدن.

- سادگی را دوست دارم در هر کاری. رانندگی را دوست دارم به شرط این که استریوی خوبی داشته باشم که در آن صورت مسافت هر چه بیشتر، بهتر.

از چیزهایی که خوشم نمیاد هم باز همان چیزهایی هستند که معمولاً هیچ کس از آنها خوشش نمیاد...جالبه که وقتی داشتم به اونها فکر می کردم دیدم که اکثرشون با حرف" ت" شروع میشوند.

همواره سعی می کنم از کلمه ی تنفر که بار ِ منفی ِ سنگینی دارد استفاده نکنم ولی در اینجا ناچارم....از اینها که خواهم گفت نه تنها خوشم نمیاد که تنفر دارم از تنفر، تحقیر، توهین، تلافی( به قصد انتقام)، توبیخ، تمسخر، تنبیه( از هر نوع) تملق، تظاهر، تهمت، تقلب( به استنثنای تقلب های سر امتحان)! تصفیه حسابهای شخصی، تکبر، تعدی به مال و زندگی دیگران، و برای حُسن ِ ختام... توپ و تشر زدن.

پی نوشت: "ت" کم آوردم پس از خودش کش رفتم... نسرین را میگویم...میخواست دعوتم نکنه.

تردید و دو دلی... توی دو راهی موندن رو دوست ندارم... جایی که ندونی باید چیکار کنی... اونقدر تردید که حتی گاهی مجبور به بازگشت بشی...

تعریف الکی از چیزی...

تکرار و روزمرگی....

 <